فهم آدمیان

مولانا در فیه ما فیه از فهم آدمیان می گوید که چه اندک است! و انسان چه زود توهم دانایی فرا می گیردش و بر تخت دانسته ها شاد و مغرور تکیه می زند . همین توهم فهم، بندی می شود بر دست و پا و مانع بزرگی از پیمودن مسیر ...
_______________________________
زنهار، مگویید که فهم کردم. هر چند بیش فهم و ضبط کرده باشی، از فهم عظیم دور باشی . فهم این بی فهمی است. خود بلا و مصیبت و حرمان تو از آن فهم است . تو را آن فهم بند است. از آن فهم می باید رهیدن تا چیزی شوی. تو می گویی که "من مَشک را از دریا پر کردم و دریا در مشک من گنجید". این محال باشد. آری اگر گویی که مشک من در دریا گم شد این خوب باشد و اصل این است.

فیه ما فیه مولانا

برگ بی برگی ...