برگ بی برگی

بخش های گذشتهپس از اینکه موسی، شبان را به خاطر نوع صحبت ش با خداوند مورد شماتت قرار داد و شبان سر به بیابان گذاشت، از جانب خداوند به موسی وحی رسید که: چرا بنده ی ما را از ما جدا کردی؟ تو برای پیوند دا...

در جای جایِ فیه ما فیه ردّی از حضرت محمد به چشم می خورد و امروز بشنوید از زبان مولانا در فیه ما فیه در باب تواضع و فروتنی حضرت محمد : * شخصی درآمد. فرمود که محبوب است و متواضع و این از گوهر اوست. چنان که شاخی را که میوه ی بسیار باشد آن میوه او را فرو کشد و آن شاخ را که میوه ای نباشد سر بالا دارد همچون سپیدار و چون میوه از حدّ بگذرد استون ها نهند تا به کلی فرو نیاید. پیغامبر صلی الله علیه و سلّم عظیم متواضع بود زیرا که همه ی میوه های عالم اول و آخر بر او جمع بود لاجرم از همه متواضع تر بود. گفت ...

زندگی کردن راه و رسمی دارد که باید فرا گیریم. روح ما و روح جهان با هم نسبتی دارند که همپایی می طلبد و همراهی ... گاهی روحمان در بهاری نهانی جانی تازه می گیرد و در تابستان پر سخاوت، از شادی لبریز می شویم...اما تا لبخند بر روی لبهایمان نقش می بندد باد سردی آن را می خشکاند، به پاییز فقدان قدم می گذاریم و در مقابل زمستانی سرد مشت های مان را باز می کنیم و هر چه داریم می بخشیم ... اما در دل زمستان، آنجا که انگار آخر دنیاست، جوانه هایی در قلب یخ زده مان شروع به رویش می کند، دوباره بهار از راه می رسد و ...

بخش های قبلیxa0داستان پیر چنگیxa0 با سلام به دوستان همراه و بالاخره می رسیم به بخش انتهایی داستان پیر چنگی که در پیِ اتفاقاتی که رخ داد از گذشته ی خود پشیمان و خجل از پرودگار بود. در این بخش مولانا به "هستی" و "استغراق" اشاره می کند. هستی به معنای توجه انسان به خود و بازماندن از توجه به حق است و در مقابلِ آن، استغراق به معنای فارغ شدن از خود و غرق شدن در عظمت پروردگار. همچنین به صحو (هشیاری) و سکر نیز اشاره شده. صحو حالت بنده ای است که معرفت به حق دارد اما سلوک او به سوی حق همراه با توجه به خوی...

امروز دوست دارم با شما از "تشنگی"صحبت کنم . به روزهای گذشته ی خود نگاه کنید و ببینید برای چه چیزی تشنه و مشتاق بوده اید؟ از کوچک گرفته تا بزرگ، هر چیزی می خواهیم مهیا است نه تنها مهیا است که گاهی بیشتر از معمول در دسترس است و خودمان هم کم افراط نمی کنیم! آنقدر آهنگ مورد علاقه مان را گوش می کنیم تا از آن زده شویم ، آنقدر مولانا می خوانیم تا کلمات آن برایمان عادی شود ، حتی عشق هایمان و دوستی هایمان از این قانون مستثنی نیست. آنقدر هر چیزی می خواهیم دم دستمان است که دیگر تشنگی معنای خود را از دست دا...